De gewone dinsdag

Het was een gewone dinsdag. Ik kwam thuis na een lange dag en ging naast haar op de bank zitten, de vrouw van wie ik hield. We praatten die avond genoeg. We hadden het over alles wat er die dag gebeurd was en over niets van wat er in haar omging. Het voelde niet als afstand. Het voelde als gemak.

Het was geen slechte avond. Het waren er alleen veel achter elkaar.

Zo ging het al een hele tijd, en het beviel ons prima. Maar op een avond viel me op dat ik heel veel van haar wist en al een tijd niets nieuws had geleerd. Niet omdat ze me niet interesseerde. Ik was juist nieuwsgierig naar haar. Nieuwsgierigheid vraagt alleen iets van je. Je moet er even leeg voor zijn, en ik kwam elke avond vol thuis, van alles behalve van haar.

De vraag die ik niet stelde is een bepaald soort vraag. Het soort waar iemand even stil van wordt, je aankijkt, en dan zegt: dat heb ik eigenlijk nog nooit hardop gezegd.

Ik zag het ook om me heen gebeuren, bij vrienden, bij mensen die veel om elkaar gaven. Relaties eindigen zelden met een knal. Meestal doven ze langzaam, in het tempo van twee mensen die het druk hebben.

Dat vond ik zonde, en eerlijk gezegd deed het ook pijn. Niet omdat wij iets fout deden, maar omdat het zo weinig scheelde. We hadden geen groot gesprek nodig en geen goed voornemen. We hadden iemand nodig die de vraag alvast klaarzette. Zet ons op het spoor, geef ons de vraag, de rest doen we zelf.

Zo is Tendre ontstaan. Elke dag één vraag, voor jullie allebei. Je beantwoordt hem apart, zonder te zien wat de ander schrijft. Daarna gaan jullie antwoorden op hetzelfde moment open. Geen goede of foute antwoorden, geen huiswerk. Gewoon: dit is wat er vandaag in mij omgaat.

Ik noem het een tuin, omdat een relatie werkt zoals een tuin werkt. Op één dag gebeurt er niets spectaculairs. Je stopt er iets kleins in, één vraag, één eerlijk antwoord. En na een tijd staat er iets wat je voor geen goud meer kwijt wilt.