De gewone dinsdag

Ik kwam thuis. Drukke dag. Sociaal uitgeput. En ik plofte op de bank naast de vrouw van wie ik hield, en ik had niks. Geen vragen. Geen energie om door te vragen. Ik vroeg hoe haar dag was. Ze zei goed. Ik zei ook goed. En dat was het.

Dat was niet een slechte avond. Dat was elke avond.

En op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik haar aan het kennen was geweest, maar gestopt was met leren kennen. Niet omdat de liefde weg was. Maar omdat de ruimte weg was. De kopruimte om iets te vragen wat ertoe deed. Het soort vraag dat je partner even stilhoudt, even nadenkt, en dan zegt: dat heb ik nog nooit hardop gezegd.

Die vragen kwamen niet meer. En relaties in mijn leven, ook die van mij, gingen uit. Niet met drama. Met stilte. Met de stille afwezigheid van echte nieuwsgierigheid.

Ik wilde dat niet accepteren. Ik geloofde dat het anders kon, maar dan moest het makkelijker zijn dan ik het maakte. Want ik had het mezelf niet gevraagd, ik had het het systeem gevraagd. Zet mij op het goede spoor. Geef mij de vraag. Dan doe ik de rest.

Zo bouwde ik Tendre. Elke dag een vraag. Voor jullie allebei. Jullie beantwoorden hem apart, zonder elkaars antwoord te zien. En dan, op hetzelfde moment, onthullen jullie wat je schreef. Geen prestatiedruk. Geen protocol. Gewoon: dit is wie ik ben, vandaag.

Ik noem het een tuin. Want een relatie groeit niet vanzelf. Het begint klein. Een zaadje. Eén vraag per dag. Maar als je er elke dag iets in stopt, iets kleins, iets echts, dan bloeit er na verloop van tijd iets wat je niet meer wilt missen.